Nieuw bericht

Uiteraard heeft de blog op deze wijze niet echt veel succes.
Desalniettemin ambieer ik ook geen succes en verwacht ik geen eeuwige roem, dus al bij al nog een meevaller :)

Ik schrijf al mijn hele leven lang, over kleine en grote dingen.
De gedachte dat iemand deze schrijfsels kan lezen, maakt me soms wat blij, maar even vaak bemoeilijkt het het vrijuit schrijven.

Waarom?

Er woont een stukje rauw verdriet in mij, het zoekt naar een plaatsje vanuit een woordenbrij.

Het verdriet.

Het kreeg voor het eerst een naam toen ik van het woord
                               
                                   i n c e s t

hoorde.
Was dit iets wat bestond? Was dit iets wat anderen ook meemaakten?

Onlangs hoorde ik dat het seksueel misbruik in de kerk ervoor gezorgd heeft dat misbruik bespreekbaar is geworden.
Een smalende lach kwam toen rond mijn lippen.
Excuseer.
Kent u dan zoveel mensen die open en bloot hun tragedie delen?

Het gevoel van schaamte besluipt me nu reeds, denkend aan reacties van lezers.


'Beste ruimtemeisje, kop op! We leven met je mee! 'Ruimtemeisje, ik ben blij dat je dit opschrijft, ook ik heb zo een geschiedenis, moeilijk he...'

Het oneerlijke gevoel van delen met de wereld wat de wereld eigenlijk niet hoeft toe te komen.

Maar als u nu niet meer verder leest, zijn het dan enkel nog therapeuten, betaald om naar ons gezever te luisteren, die een gewenst luisterend oor kunnen zijn?
Vergeef me mijn cynisme, uiteraard klopt dit niet.
Maar toch zorgt het voor een uitgewrongen gevoel.

Incest dus.

Roofmoord gepleegd op uw lijf door een familielid, in mijn geval een broer.

Een leegte.

Een angst om de leegte te vullen.

Hoop.

Wanhoop.

Desillusie en nuchterheid.

Verlangen naar heelheid.

Ik wou de pijn liefst hermetisch afsluiten, vacuüm laten trekken, in de oude reistas stoppen en vergeten op zolder.
Helaas vertrok ik op reis en had een koffer nodig.